سخن از جدایی آغاز کردی ...

     سخن از آرزوی مرگ کردی...

          سخن از خداحافظی تلخ کردی ...

                سخن از نا توانی محض کردی...

                      سخن از نبودن در اوقات تنهاییت کردی...

                            حال بگذار من سخن از درد خود گویم...

                                 دردی که ذره ذره وجودم را از بین برد ...

                                                به کدامین راه آغاز شد این دوستی؟

                                            بنگر به کدامین راه پایان می یابد...

                                 گفتی حرفهایت را دروغی بیش نگماشتم

                            به یاد بیاور حرف هایی را که به زور آنها...

                         مرا آرام کنی...اما به کدامین امید گلم

                     گفتی ناتوانی...اما بگذار بگویم

                 ناتوانی برایم معنی ندارد

              چون چیزی بیش از آن

            از دست دادم...

       بیندیش که چرا جدایی من آغاز کردم ؟

       من تو را دوست دارم....

                 بیشتر از خودت ...

                    بیشتر از پدر و مادرت ...

                         بیشتر از عزیز ترین کست

                                 اما چه اتفاقی می افتد ؟

                                     وقتی از شدت   درد ...

                                        جدایی را به هر چیز دیگری

                                                           ترجیح می دهی...

                                                         گل من....

                                          باور خوشگل من...

                                      محرم هر راز من...

                              ملودی ساز من ...

               ستاره ی شب های من...

          گذشته و آینده من...

دوستت دارم ...

واقعا دوستت دارم...

           همیشه دوستت دارم...